ARCHIEF: WERCHTER VERSLAG 1

WWW.ZIBBITHVETERANEN.NL

Voor mij was het om 20 uur ‘avonds aankomen. Balen natuurlijk als je weet dat vrijwel de hele meute de hele dag de mogelijkheid heeft gehad om in te kunnen pilsen. Het eerste wat mij opviel was een grote berg rotzooi dat o.a. bestond uit lege blikjes, papier en hamburgers op de grond. Ik was erg boos en liep meteen naar de camping security om hem te vertellen dat ze die troep van het vorig jaar wel eens opgeruimd mochten hebben. Hoort zich trouwens leuk aan ‘security’…een of ander Belgisch meneertje die zich een verlofdag heeft ingeleverd om op vrijwillige basis op ons tentke te lette en de volgende dag een boterhamke voor al die gaste te smeren! En dat allemaal voor de plaatselijke voetbalvereniging. Het bier op de camping was; Lauw,lauw, lauw, lauw, ik lust dich lauw". Al waren er ook momenten dat de arograter goed zijn best deed en een koel blikje tevoorschijn getoverd kon worden. Maar Jezus wat begin ik een ouwe lul te worden…merendeel van het groepie bestond uit

wat minder oudere dan mij. Hiermee probeer ik aan te geven dat er wel een leeftijdsverschil aanwezig is, maar dit leeftijdsverschil een verschil is van ongeveer pak weg 10 jaar, al verschillen we niet van de humor, wat ook geen verschil mag uitmaken. Onder onze kudde bevonden zich drie pappa’s.Maar het pappa gevoel krijgt men meer van een zoon dan van een dochter. Deze pappa’s hadden zich het liefst nog eens willen overgeven aan het natuurlijke schoon. Maar oké, het bleef bij bolletjes kijken. Vandaar die naam: bolletjes slikkers:

‘Mooie bolletjes = slikken =bolletjesslikkers’

(haha..wat zijn we weer grappig hoor ik je nu denken) Het duurde niet lang of Greumel arriveerde ook op de camping. Nu dit kleine manneke ook bij de kudde was toegevoegd werd het tijd om naar het festivalterrein te vertrekken. Op naar Bjork, Radiohead en Underworld. En wat doet het pijn als je dan onderweg langs C2 moet wandelen, de camping waar wij normaal gesproken alle andere jaren lagen…eigenlijk onze camping…’de camping’…en die camping was vol.

En dan het moment waar alles om draait; ‘het festivalterrein’. Bij de entree werd je nog even aan en in je zakken gevoeld, vervolgens werd je gearmband. Eenmaal binnen gaat er een wereld voor je open. Een leuk veldje met een podiumpje en een tentje maar vooral omringd door kermisattracties . De een na de andere vreettent. Nu moet ik even overgaan tot een stukje psychologisch uitleg. Wij mensen zijn net als kudde dieren, wij gaan met een kudde naar het festival, wij liggen als een kudde bij elkaar. Als we nu even de vergelijking ‘hondjes nemen’ dan gaan we eerst de boel verkennen voordat we ons neerpleuren. En daar waar we ons neerpleuren is meteen sprake van territorium gedrag. De plek wordt afgebakend met een zeil. Even terug naar de boel verkennen. Net als hondjes gaan we snuffelen, alle vreet… bier en souvenirtenten worden afgelopen. Een hondje Bart genaamd gaat er zelfs een uur voor de rij staan om een papiertje in te vullen met de hoop iets te winnen. Terug naar het territorium gedrag: Tijdens het aflopen van alle kraampjes wordt wel op elke hoek waar maar ook toiletten staan even geloosd. Hondje Bart moet zo broodnodig ook zijn achterste lozen. En tenslotte over hondjes gesproken: hondjes blijven altijd bij hun baasje of lot-gehondjes. Verdwijnt het baasje uit het zicht dan gaat men wanhopig op zoek snuffelen. Daarmee wil ik zeggen dat deze eerste avond verdomd lastig was om onze plaats terug te vinden. En toch had het ook zijn leuke momenten zoals kleine Greumel die met dienblad bier naar ons staat te zoeken terwijl hij net een meter van ons afstond. En dan hebben we Bjork…weet je…die Bjork is wel o.k. Ook al zijn er veel mensen hier niet met mij eens. Bjork is inderdaad geen muziek dat meteen lekker in je oor ligt…naar de muziek van Bjork moet je leren luisteren.

Underworld prachtig; maar deze jongen heeft moeten toegeven aan het feit dat hij een jaartje ouder wordt en dat het hebben van kids een dodelijk effect heeft op je uithoudingsvermogen. Dus dat werd richting tent wandelen. Blikje bier open die er nog lag, even pissen, en de tent in, welterusten!!!!

Het was een mooie ochtend, de lucht was blauw, je hoorde de vogeltjes fluiten, de bloemknopjes sprongen open Nu en dan kwam er een boeiing of een helikopter overgevlogen. Een enkeling was opgestaan de meeste lagen nog in de tent of hadden een tent. Voor mij zelf was het nogal een heftige nacht….kramp, kramp, kramp. Ik heb zo een halve nacht rechtop in de tent gestaan en niemand die mij kwam helpen. Een fles water heeft mij uiteindelijk geholpen dat ik niet van het stokje zou gaan. Maar doordat ik de dop vergeten had terug op de fles te draaien dreef mijn tentgenoten op een gegeven moment op hun ligmatje.

Uiteindelijk kwam iedereen langzaam uit de tent gekropen. De vrouwen onder ons verbaasde me steeds weer opnieuw. Kwamen ze uit de tent met die broek en die shirt aan, een half uur later kwamen ze weer met heel iets anders de tent uit gekropen, weer een half uur later…… Zo ging dat uiteindelijk elke morgen. Hier wordt je toch ziek van, zelfs zo een gelegenheid als Werchter weten zij niet wat voor een kleren ze moeten aandoen. Zij krijgen het zelfs klaar om te gaan douchen. Wat gek in de rij te staan wachten om er fris uit te komen en nog geen uur later sta je weer te zweten als een hond uit zijn bek!!!. En dan……. Miranda…Katja…Jezus, waarom neem je in godsnaam je make-up mee naar Werchter, dat werkt toch niet bij jou en als het zou werken dan doe je zoiets niet op Werchter!!!!

Greumel heeft niet in de tent slapen. Hij stak die nacht heel even zijn hoofd in de tent om iets te pakken, liet een flinke boer, lachte even en was daarna weer weg. Hij heeft (wat nog van de nacht over was) doorgebracht op zijn eigen stoel. Meteen toen hij wakker werd trok hij meteen een blik bier open en haalde een hamburger van b.b.q. af. Een stevig ontbijtje dus zou ik zeggen.

Jaloers keek ik naar de helden die beurt om beurt de dixie gingen bezoeken. Kon ik dat maar ook. Maar ik kan het 5 dagen ophouden, liever dat dan op een dixie zitten. Maar toch voelde ik iets door mijn darmen kruipen en was er van bewust dat dit niet lang goed kon gaan.

Ondertussen mijn darmen protesteerde ging ik bijna over mijn nek hoe John, Adjebart en Rob zich waagde aan een blikje cocktailfruit. Oeli lust ook best wel een hapje als er maar geen crooschele bijzaten. Nog erger was hoe….. een maagdelijk huppelkutje een bakje met een of bruine cornflakes naar binnen werkte. Ik hield het bij mijn eigen meegebrachte broodjes en een pakje limonaa.Bolle was me wat te vrolijk voor op een vroege ochtend, maar oke, hij heeft daar zo zijn medicijntjes voor. Ik nam snel mijn vertekijkertje uit de tas die ik die avond van te vore mee was vergeten te nemen, wat een geweldig zicht zeg met zo een kijkertje. De tepels kleven bijna vast aan je lens maar als je ze wilt grijpen kom je bedrogen uit.

Aboe was nergens te verkennen. Hij zou in zijn auto slapen. Maar we kregen toch langzaam zo onze twijfels en hoop, zou hij die nacht in zijn auto wel overleefd hebben. Had hij misschien de achterklep iets te vroeg naar beneden getrokken en zijn hoofd ertussen zitten, had hij de uitlaat aangezien als een jointje……om ons vermoeden te bevestigen ging ik samen met Adjebart op onderzoek uit. Geen losse kop of een overdosis junk naast de auto te vinden maar een Aboe die rustig tussen de auto’s rondliep.

Ik moet zeggen, ik miste Tionne wel. Hij hoort gewoon bij de ingrediënten van Werchter.

Ik heb ook eigenlijk wel even stiekem moeten huilen. Ik miste die irritante lach, dat lelijk baardje en het liedje van flowers in the air of zo! Maar Eric vrolijkte mij op met zijn droge hoofd, ik heb hier geen verklaring voor.Als het WTC naast hem zou neerstorten zou hij nog geen spier in zijn gezicht bewegen. Zijn oogleden zouden in dezelfde positie blijven staan ondertussen hij aan een blikje bier slurpt en aan een jointje trekt.

Phil was daar tegenover weer het ander uiterste. Elke dag wordt je weer opnieuw geboren lijkt mij hierbij de juiste uitspraak. Baby’tjes komen er wat verschrompeld uit maar na een paar dagen trekt dat allemaal bij. Phil had zo elke morgen de tijd nodig om bij te trekken.

Dan nog even een ander merkwaardig figuur, John die gisteren nog twintig antennes op zijn hoofd stonden en vandaag als een poedel rondliep.

Vandaag ging ik met een stelletje eikels naar het festival. Wederom liepen we langs c2 en de pijn was voelbaar. Pubers die zich met de stoeltjes op de weg hadden gezet…kinderachtig hoor…van wie hadden ze dat. Op het festival mochten enkele eikels voor de camera eikel auditie doen. Adjebart als eerste en daarna kwamen Rob, en John er ook nog bij om "bamboeweidekiekowei" te zingen. Leuk, interessant doen voor een camera. Ik dacht wat een eikels zijn dat toch!!!!

De grootste eikel ofwel eikel van de dag was Hum!!! Zijn shirts zat strak over zijn bovenlijf maar hielden dan wel de rolletjes verborgen. Zijn kop zag eruit als een eikelkop, een of ander bosjesman…ofwel gevonden voorwerp. Kortom Hum was gewoon vervelend vandaag. En omdat eikels niet ver van de boom vallen kwam er nog zo een hinderlijk geval bij: Greumel.!!! Greumel en Hum zorgde vandaag dat het oh al zo grote festival terrein te klein zou worden. Lekker onderuit zakken, wegdoezelen was er vandaag niet bij. Hum zorgde er wel voor dat je wakker bleef door bier over je kruis te gooien of de dienbladen vlogen langs je hoofd. Een schuur, ingericht als biertent, waar je even lekker terug kan trekken werd door Greumel en Hum vervangen door een FIGHTCLUB. Andere mensen zaten niet meer in de schuur maar om de ring. De kastelein kreeg de taak als scheidsrechter. Hum en Greumel gooiden zich in onderlinge strijd, een afschuwelijk gezicht, een grote vleeshoop waarvan de houdbaarheid datum al geruime tijd zijn lijkt te verlopen. Nadat de bierschuur was afgebroken vervolgde de onderlinge worstelpartijtjes zich op het veld zelf. Paul vond alles niet zo leuk en gooide zich ook in de strijd als het nodig was maar meer om duidelijk te maken met rust te laten willen geworden. Wat op het podium gebeurde was even niet meer interessant, alle mensen waren helemaal gefixeerd op deze twee eikels die van de ene naar de andere kant van het veld rolde. Mensen keken wat geamuseerd toe. Maar er waren er ook bij die wat geprikkeld waren. Anderen zaten zich flink te ergeren. Dan had je een aantal gasten bij waarvan ik dacht: "die zouden nog wel eens boos kunnen worden".Maar gelukkig bleef het bij een persoon die boos werd, het was Yoice! Zij greep uiteindelijk in. Zij trok de haren van Hum er bijna uit en zijn bierbonnen werden in beslag genomen. Het viel mij op dat de gasten die tot de categorie ergeren behoorde nu ook opeens amusant toekeken.

Hum was daarna heel even een klein manneke dat was het zeuren om een zakje chips. Bonnen kreeg hij niet meer maar die wist hij zich wel bij andere uit te ritselen. Het eikelshirt was niet meer dan een ouwe lap waar hij zich normaal de olie van zijn handen zou afvegen.

Het verhaal van Dikkie Dixie

Dixsie Dik moet heel erg naar de wc

Het baasje van Dixsie Dik heeft het veel te druk om met Dixsie Dik te wandelen.

Dixsie Dik gaat alleen op pad.

Dixsie Dik sluit zich netjes aan in de rij bij een dixie

Maar Dixsie Dik kan niet meer wachten

Dikie Dixie gaat daarom maar tegen een hek staan

Dixie Dik poepte langs het hek af

Die slimme Dixsie Dik toch

Tot de volgende keer Dixsie Dik

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik van de meiden onder ons weinig heb meegekregen. Natuurlijk krijg ik die niet mee (ik heb de buit al binnen) maar ik bedoel eigenlijk; ik weet zo weinig over ze te vertellen. Ik merkte alleen maar die bekende beelden op die je thuis ook ziet. Namelijk steeds als ze terugkomen van weggeweest hebben zij zich weer iets gekocht, een of andere tierelantijntje, een ketting, ring, en vooral T-shirts. Nu vraag ik mij af wat is nu leuk om een T-shirt te kopen met een opschrift erop.

Om in de picture te staan misschien? Die shirts met die twee oogjes die zijn zo en zo niet om aan te zien. HetHhHet enige leuke ervan is om te zien hoe enkele dames zich een oude shirt verwisselde voor een nieuwe. Dit liep niet altijd even gemakkelijk zonder dat er weer een aantal heren stonden te kijken en aanwijzingen te geven hoe het moet terwijl hun ogen wijd open stonden. Om toch even bij die vrouwen te blijven…het worden er steeds meer die mee gaan naar Werchter. John, Bart en ik zijn gewoon slim,,,,wij laten de vrouw gewoon thuis…moet je die ook nog op sleeptouw meenemen, is toch absurd, er zijn grenzen. Nou om toch een klein beetje toe te geven vind ik wel dat er een aantal pittige tantes bijzaten, de ene schiet met zijn waterpistooltje en krijgt bijna een fles op zijn kop kapot geslagen, de ander trekt voorbijgangers de broek omlaag of heeft het over mosterd op de kut en Joice trekt Hum de haren uit om hem in bedwang te houden…Monique maakt met Lex spektakel in de tent over waarschijnlijk waar het gaatje zit.

gesloten om aan een voorbijganger frietjes te vragen in ruil om niet nat gespoten te worden. En als de frietjes zijn rondgegaan krijgt ze alsnog de volle laag. Dat zal niet aan haar voorbij gegaan zijn. Het groepie uit Oirsbeek kreeg langzaam aan een bekend gezicht. Nu kwam het wel eens voor dat ik ’s avonds eerder naar de tent vertrok, gewoonweg omdat ik moe was. Dan zat ik mij op een stoeltje of wat ervan over was en trok mij een blikje open . Er kwamen dan voorbijgangers voorbij en die keken mij aan of ik een waterpistooltje verborgen hield.

Of ze keken een beetje boos omdat…ja ,al was ik de enige op dat moment, op de plek zat van; in hun ogen "die stelletje idioten".

John zijn ADHD begint toch af te nemen. In vergelijking met andere jaren was hij wild, maar niet zo wild als andere jaren. Ik vond hem zelfs aanspreekbaar. Hij had heldere momenten, ondanks een prikkelvolle, ongestructureerde omgeving die nogal invloed kan hebben op de centrale coherentie en sensomotorische intergratie. In het verleden was er nog sprake van hypersentisiviteit, dit jaar was er meer sprake van hyposentisiviteit. Dit kan allemaal te maken hebben met rijping van de linker hersenkwab. Om tot een volledige hypothese te komen moeten we John volgend Werchter goed observeren.

Oeli is daartegen de rust zelf maar toch aanwezig, wat is die vent toch gezellig. Hij heeft bovendien humor. (als die wat zegt) .

KIJK OOK EENS IN ONS HOOFDARCHIEF>>>>>